Contacontos

Antes de nada: confésoo non vin a película. Pero o trailler que vin bástame para dicir que, de novo, os americanos volveron a meter a pata, e neste caso de mamut, pero ben metida…..

Ata “10.000″ que imaxe vos vén á cabeza dun mamut?….. tic-tac, tic-tac, tic-tac: ¡Xeo!, moito xeo,… O mamut é un animal prehistórico que coincidiu co home durante o período Paleolítico (quedarvos tamén con este dato: PA-LE-O-LI-TI-CO). A súa pel lanuda era un arma eficaz contra os frios glaciares, onde transcorreu a súa vida….

Que outros animais ademais do home convivía co mamut? O tigre dentes de sabre ou esmilodón que aparece na película? No 10.000 a.C estes animais achábanse ao bordo da súa extinción, ao terminar o período glacial no que se desenvolveu a súa vida….

En canto ao home cal era a súa situación no 10.000 a.C.? Pois o home estaba no fin do período Paleolítico, nalgunhas comunidades, moi escasas, estábanse preparando para dar o salto ao Neolítico, pero na maioría das comunidades humanas o home ía pasar por un período chamado “Epipaleolítico” na que a economía e a industria lítica era moi similar á do período anterior, salvo as consecuentes adaptacións ao novo clima, os glaciares ían remitindo e o clima volveuse máis tépedo e xa que logo irrompen novas especies vexetais e animais.

E que vemos ou albiscamos no trailer….. observade:

• Mamuts e tigres dentes de sabres nun clima cálido. ¡Non sobrevivisen nin media hora! A maioría dos mamuts que sobreviviron ao fin da glaciación fixérono en climas de tundra.

• Mamuts “DO-MES-TI-CA-DOS” polo home. atrás quedarán os ovicapridos como primeiros animais en ser domesticados. O primeiro en realidade foi o can, pero do can ao mamut hai un bo treito.

• Metal no 10.000 a.C. , o primeiro metal en ser utilizado foi o cobre, cara ao fina do Neolítico (5.000 a.C.)

• Zigurats ou Pirámides, o primeiro zigurat é o Kashan do 5.000 a.C. e a pirámide graduada do rei Zoser data de ao redor de 2.750 a.C.

Hai algo nesta película que realmente sexa do 10.000 a.C.?

O que máis me amola de todo isto, é que moitas persoas quedarán con esta idea da prehistoria, verán a película e non lerán os libros. É duro, pero é así,…. Creo que deberián pór un aviso antes que dixese: “calquera parecido co devir dos feitos históricos é pura casualidade, o que vai ver é froito da fantasía dunha mente calenturienta, que lle gustou que o desenvolvemento da humanidade fose máis divertido e emocionante…”. Pero bo que se lle vai a pedir a un director que unha vez fíxonos crer que Will Smith era o presidente dos U.S.A. e que vencía o solito a unha superpotencia alieníxena subido na súa super-reactor.

¡Deus, que noticia! Pois se é unha noticia. Nos últimos anos o meu tempo reduciuse a traballo fóra de casa, tarefas domésticas e lecer familiar, non tiña tempo para min mesma, este blog mantíveno a ratiños. Non é que agora teña moito máis tempo, pero me impuxen certa disciplina de lectura, creo que notaba as miñas neuronas demasiado baixas, así que lles puxen uns poucos exercicios para polas en forma. Agora leo practicamente todas as noites.¡que logro!

Ao principio resultoume fácil porque o libro era bastante interesante, recoméndovolo: “O galo negro” de C.J. Sansom, Ed. Salamandra.

Trátase dunha novela histórica que reflicte unha época moi interesante: Cronwell e Enrique VIII. O avogado Mathew Shardlake chega a un convento benedictino que está apunto de ser desamortizado e onde se cometeu un crime que tratará de resolver. Por momentos previsible, aínda que non do todo (non, non vou dicir quen é o asasino), pero moi interesante para ver como se ve ese período desde o punto de vista dos ingleses.

Por mera casualidade, o libro que leo a continuación: “O pedestal das estatuas” de Antonio Gala, trata do mesmo momento histórico, a Idade Moderna en España, dos Trástamara a Felipe II, visto desde a perspectiva dun dos personaxes máis interesantes da súa época: o secretario do rei Felipe: Antonio López.

A trama é moi interesante (aprendín máis cousas da historia moderna de España con este libro que con todo un ano de Facultade), moitas cousas son noveladas, pero se adapta á historia real, a historia “real”, nunca mellor devandito. Recoñezo que me está custando moito terminalo, a prosa fáilleme enrevesada por momentos e ás veces teño que reler algún parágrafo varias veces, ata acharlle o sentido, parecese que as comas están situadas non no seu lugar sintáctico, senón para darlle máis emoción e énfase a determinado aspecto da trama.

Estou a espera de que publiquen o último de Harry Potter en “spanish”, mentres se aceptan suxestións, tendo en conta estas premisas: novela histórica ou fantástica (para realismo teño xa os xornais e os telexornais), e certa calidade (é dicir, nin se vos ocorra recomendarme nada de Ken Follet, porque me parece intragable e superprevisible). ¡Imaxinación ao poder!