Contacontos

A frase do día: “Temos unhas tensións no sistema de sanidade das comunidades autónomas espectaculares, coas urxencias colapsadas porque os inmigrantes descubriron a grandeza do sistema nacional de saúde. Claro, alguén que para facerse unha mamografía en Ecuador ten que pagar o salario de nove meses chega aquí, a urxencias, e fanlla nun cuarto de hora” D. Miguel Arias Cañete, comisión económica do Pp.

Desde logo, nótase que este señor non é usuario da Seguridade Social.

A demais do comentario dos máis xenófobo que oín ultimamente, e a verdade é que ultimamente se están escoitando moitos. Este señor non ten nin idea de como funciona a Seguridade Social. Tampouco debe ter nin idea de para que serve unha mamografía, iso desculparémosllos entre comiñas, porque non é muller. Por iso, igual non sabe que cando lle fan unha mamografía a unha muller, ou a un home, é porque se ten a lixeira de sospeita dun cancro de mama, e iso non é calquera cousa. Non debemos frivolizar sobre un tema tan grave.

Normalmente as mamografías, non se fan de urxencias, son derivada polo médico de cabeceira ou pola Seguridade Social, que nos envía ás mulleres a partir dunha certa idade unha carta para que pasemos unha revisión. Evidentemente ás veces as mamografías, non son de revisión, senón de urxencia e nese caso, é cando cha fan, aínda que non creo, de ningunha maneira, que tarden un cuarto de hora en facercha. Aí é onde se nota o total descoñecemento da materia por parte do señor Cañete.

Exemplo: Unha muller que se dá conta de que ten un vulto nun peito, salvo que sexa un vulto como unha canica, vai ao seu médico de cabeceira, este derívalle á seu xinecologo (de urxencia no mellor dos casos), o xinecólogo dáche un volante para unha proba (de urxencias, tambien no mellor dos casos). Así que polo menos pasan 2 días, non un cuarto de hora, sr. Arias Cañete. Logo esta señora aparece no día e hora sinalado no servizo asignado e igual ten que esperar unha hora ou dúas, é o norma.

No peor dos casos posibles que a señora ou señor notásese o vulto do tamaño dunha canica e do susto fose directamente a urxencias, igual ten que esperar como mínimo unha hora a que o atendan, logo deriváseno a un especialista de urxencias, e logo faranlle a proba. Neste caso non lle auguro menos de de 3 ou 4 horas. Pero neste caso, calquera urxencia é necesario, porque no caso do cancro, toda urxencia é necesaria.

¡Ai señor Cañete, onde foi a parar a caridade cristiá! Xa sabe aquela de o catecismo, de dar para comer ao famento, dar de beber ao sediento, dar esmola ao pobre e curar ao enfermo.

Para buscar as causas dos colapsos de urxencias, non hai que ir buscalas ao estranxeiro, é culpa dunha mala xestión da Sanidade pública, cando se primou o déficit 0, diminuíndo médicos, ou policías, por exemplo. Poñamos máis médicos e máis hospitais e xa verá como se deixan de colapsar as urxencias. Convertamos os médicos en funcionarios ben pagos, que cumpran as súas oito horas de rigor, como calquera traballador, que traballen en exclusiva para a Seguridade Social, e tamén se acabarán os colapsos. Non poderemos evitar nunca de todos os xeitos, que cando haxa unha “epidemia” os medios habituais quédenllenos curtos.

Unha usuaria habitual da Sanidade pública.

Creo que estou reconvirtiendome nunha maruja total. É por iso que seguindo no meu a linea dun artigo anterior: Quen non se consola, é porque non quere, vingo a reivindicar as curvas femininas: ¡Vivan as curvas! Todo isto vén porque un recente estudo demostra que as mulleres con curvas parimos nenos/as máis intelixentes: ¡Demostrado! Ou é que seica alguén dubida de que os meus nenos son moi listos? Isto é amor de nai.

Pero vaiamos ao meollo da cuestión: aos homes gústanlle as mulleres con curvas ou non?. Como o marabilloso blogspot déixame introducir unha enquisa sinxela vou probar a ferramenta e vouvos a preguntar directamente. Aproveitando que nos achegamos ás Festas Do Nadal, elixín dous anuncios de perfumes, 2 mozas guapísmas (para polo difícil), pero dous tipos de mulleres distintas, elixide vós/as á que vos parece máis actractiva, á moza das curvas ou a tipo-pau:

1. Beyonce para Armani

2. Keira Knightley para Chanel

(Por certo ao meu gústame todo o de Armani, así que se alguén algunha vez quéreme facer un agasallo, pois eu dou unha pista, igual que o meu curmán Andrés, cunha diferenza o del era necesidade, o mio é puro vicio)

Quero demostrar que o estereotipos actuais de beleza feminina non están ditados pola propia natureza humana que busca inexcusablemente a perpetuación dos propios xenes, senón polo propio gusto duns señores modistos (na súa inmensa mayoria gais) que buscan nas mulleres só perchas para os seus deseños e que nesa procura da muller pau levan a moitas jovencitas a tratar dun conseguir un corpo pouco saudable e ao meu entender pouco feminino. Moitos destes deseñadores non ven á muller como ese escuro obxecto de desexo, senón que só é un medio de colgar as súas creacións. Temos que diferenciar ás perchas das mulleres. As perchas, se me deixades simplificar son simplemente “paus” onde colgar a roupa e as mulleres somos moito máis, aínda que só sexa a nivel sexual, somos o vehículo a través do cal o home busca perpetuar a súa propia estirpe, por iso o natural é buscar mulleres boas paridoras e que dean a luz fillos fortes, sans e atractivos para o outro sexo, para que á súa vez sexan capaces de procrear, é dicir de buscar unha parella sa e reproducirse á súa vez.. Cru pero é así… Evidentemente hoxe en día o atractivo pode variar, porque a forza bruta que quizá antes aseguraba un fogar protexido, é hoxe modificado pola intelixencia, a posición social e o nivel de ingresos.

Demos a volta á tortilla, que nos parece atractivo ou “sexy” ás mulleres, a revista People publica a lista dos 100 homes máis sexys, a saber:

1. Matt Damon.

2. Patrick Dempsey

3. Ryan Reynolds

4. Brad Pitt

5. James Mcavoy.

6. Johnny Depp

7. Dave Annable

8. Will Smith

9. Javier Bardem

10. Shemar Moore

11. Ben Affleck

12. Adrian Grenier

13. Will Yun Le

14. Justin Timberlake

¿Que quereis que vos diga? Ao meu a metade deles, nin me soa, e o atractivo dalgún deles ao meu déixame indiferente. Hai que ter en conta que é dos home vivos (por iso Cary Grant non está, claro) e coñecidos polos norteamericanos, pero eu feito de menos na cabeza a George Clooney (o máis sexy o ano pasado) ¡Pobre home! debeu de morrer, porque un non pode ser o máis sexy un ano e ao ano seguinte non estar nin entre os 10 primeiros. Eu particularmente quédome co segundo: Patrick Dempsey (o resto volos podeis rifar as/os demais), aínda que eu feito en falta ao meu adorado Hugh Laurie (síntoo, pero me gustan un punto canalla, como Hugo Silva, que non está na lista porque nos USA non o coñece nin Deus, ¡que se non!). ¡Ah! e esquecíalleme ¿por qué non esta Hugh Grant? ¿eh? ¿por que? ¿por que?….

Isto dos dereitos de autor está chegando ao colmo do ridículo, hei leido en La Voz de Galicia, que os herdeiros de Edgar Rice Burroughs, o autor das noveis de Tarzán, quere rexistrar o famoso berro do home mono….. Bo, vostedes diranme a quen pertence o berro: ¿ao escritor que ideo que un home da selva gritase ou ao actor ou director que pensou como debería ser ese berro,… ? Ou é que agora, cada vez que gritemos en “plan salvaxe”, vai vir alguén da SGAE a cobrarnos un canon. Igual sería conveniente (”economicamente” falando, claro) que alguén creará un personaxe que cada vez que se lle ocorrese unha brillante idea, fose cruzando un paso de peóns, e fósese o seu signo distintivo, iso conferiríalle o dereito a que os seus herdeiros cobrarán a todos os que cruzan pensativos un paso de peóns…. ¡Ridiculo!

PD.- ¡Que ninguén me copie! Que a idea ocorréulleme a min.

Nos Estados Unidos de América prémiase á estupidez, con ese motivo uns norteamericanos intelixentes, decidiron un bo día premiar a estupidez xudicial do ano, trátase dos premios: Stella Awards, que reciben o seu nome de Stella Liebeck, quen en 1992 demandou á empresa McDonalds porque se lle caeu en cima o café, producíndolle queimaduras, por isto a boa señora recibiu un total de 2,9 millóns de desbastares. Desde entón nas cuncas de café advírtese de que o seu contido está quente. O que son as cousas, seguro que aquí en España demandariamos ao bar da esquina se nos serven o café frío.

Fai poucos días chego ao meu correo unha mensaxe, no que sinalaban algúns dos gañadores destes “incomparables” premios:

SÉTIMO POSTO
Kathleen Robertson de Texas foi indemnizada con 780.000 dólares por un xurado tras romper un nocello logo de tropezar e caerse por culpa dun neno que estaba correndo nunha tenda de cociñas. Os donos da tenda sorprendéronse ao ser obrigados a pagar devandita cantidade, mais aínda ao saber que o neno que tan mal se comportou era o fillo da señora Robertson.

SEXTO POSTO
Carl Truman de Los Ángeles e de 19 anos, gaño 74.000 dólares máis os gastos médicos cando un condutor pasou por encima da súa man co coche, un Fonda Accord. Carl Truman non se deu conta de que había alguén ao volante do coche cando se puxo a roubarlle os tapacubos.

QUINTO POSTO
Terrence Dickson, de Pennsylvania, estaba abandonando unha casa logo de roubala, e decidiu saír polo garaxe. Non foi capaz de saír pola porta do garaxe porque estaba rota, e ao intentar volver á casa deuse conta de que a porta que conectaba ambas as estancias era dun único sentido e non podía saír ou volver á casa. A familia estaba de vacacións, e o señor Dickson estivo encerrado no garaxe durante 8 días. Para sobrevivir, fíxoo a base de Pepsi e un enorme saco de comida para cans que atopou. Denuncio ao dono da casa polos danos morais sufridos por aquel incidente , e o xurado accedeu a situar a indemnización do propietario ao ladrón en 500.000 dólares.

CUARTO POSTO
Kara Walton de Claymont, Delawere , denuncio con éxito ao propietario dun pub nocturno da cidade cando ela se cayo desde a fiestra do baño ao chan e rompeu os dentes contra o chan. Isto ocorreu mentres a señorita Walton intentaba coarse pola fiestra do baño de mulleres para non pagar a conta de 3,50 dólares. O propietario tivo que pagarlle 12.000 dólares e gastos dentais.

TERCEIRO POSTO
Un restaurante de Philadelphia tivo que pagar 113.500 dólares a Amber Carson, despois de que escorregase cun refresco e rompese o coxis. Devandito liquido estaba no chan porque ela lanzoullo ao seu noivo media hora antes durante unha pelexa.

SEGUNDO POSTO
Jerry Williams , de Arkansas, percibiu 14,500 dólares mais os gastos médicos logo de ser mordido no cu polo can do seu veciño. O can estaba nunha gaiola dentro do xardín do seu propietario encerrado. A indemnización foi menor ao percibir o xurado unha certa provocación no feito de que o señor Williams estivese disparándolle ao can desde arriba da gaiola cunha pistola de bólas.

CAMPIÓN
Mr. Merv Grazinski, de Oklahoma City, en novembro de 2000 comprou unha caravana marca Winnebago das grandes (das que son á vez coche e caravana). Na súa primeira viaxe, estando nunha autovía, seleccionou o dispositivo que fixa unha velocidade de cruceiro a 70 millas por hora (uns 120 km/h) e foise á parte de atrás a prepararse un café,coa caravana en marcha a semellante velocidade. Non sorprende o feito de que o camión/caravana seguise recto e tomase a tangente na primeira curva e chocase. Mr. Grazinski contrariado denunciou a Winnebago por non advertirlle no manual de uso de que o programador de velocidade non é un piloto automático que toma curvas, frea cando é necesario e ata detén o vehículo se preciso for. Por iso, foi recompensado con 1,750,000$ máis unha nova caravana. Actualmente, Winnebago advirte de tal circunstancia nos seus manuais, para o caso de que algún outro imbécil compre un dos seus vehículos.

Eu xa saquei a miña propia conclusión, nos U.S.A. se es estúpido, pero consegues un bo avogado podes chegar a millonario, o truco está en ser o primeiro estúpido que se atreva a recoñecer a súa propia estupidez e denuncialo.

Chegou ás miñas mans un sorprendente vídeo que demostra que no país máis “poderoso” do mundo os seus habitantes son os máis “ignorantes” do mundo.

De todos os xeitos, vendo este vídeo, podemos caer nun tópico, por dous motivos fundamentais:

* Se fixésemos as mesmas preguntas en España, por exemplo ¿qué resultado teriamos?
* ¿Ningún enquisado respondeu ben? Cústame crer que en Estados Unidos, non acha ninguén que saiba onde está Australia, por exemplo, ou un só país que empece por U.

¿Qué opinais? Alguén ofrécese voluntario para saír á rúa e facer as mesmas preguntas aos nosos compatriotas?

Quedeime de pedra lendo o artigo: Os bispos declaran a guerra a Educación para a Cidadanía

A frase que máis me gustou: “A CEE cre tamén que o Real Decreto que regula a contratación de profesores de Relixión «non cumpre» o Acordo de Ensino coa Santa Sé pois «dificulta e pon en cuestión» a «liberdade» para garantir a idoneidade deses ensinantes, así que non exclúe recorrer, en «determinadas circunstancias» a «accións legais», segundo dixo o portavoz episcopal, Juan Antonio Martínez Camiño.”

Imos ver quéreme dicir que proba de idoneidade pasan os “ensinantes” que dan relixión nos Colexios e Institutos (que eu saiba, ningunha). Igual pasan algunha proba de limpeza de sangue (ser amigos ou parentes dalgún cura ou bispo), salvo algúns curas que dan clases, o resto non pasaron polas mesmas probas de idoneidade que os seus compañeiros de Lingua Castelá, Inglés, Ciencias, etc….

Siguamos, segundo a CEE “o obxectivo de Educación para a Cidadanía é a «formación da conciencia moral dos alumnos» á vista dos Reais Decretos” ¡Que pecado! Claro, para eles a única conciencia moral que vale é a súa (¡e así lles vai!).

Contínúan: “o contido da materia baséase na «ideoloxía de xénero e o relativismo» moral, filosófico e ideolóxico, «no todo vale», que é «unha opción moral», pero «inmoral», sen que se mencione a palabra «verdade» nin a transcendencia do ser humano” Este último parágrafo non ten desperdicio “ideoloxía de xénero” “relativismo moral”, a única moral que vale é a súa, polo visto, a única verdade a súa. Esa única verdade e moral que unicamente nos obrigaban a estudar, e así lles foi. Cada día crelles menos xente. (e estes son os señores que insisten en dar clases de Relixión aos nenos de 3 anos, que aínda non saben apenas falar, que non entenden as ideas concretas, como van entender as ideas abstractas da religíon). É máis se nos pomos filosóficos, creo que relixión e moral son dúas cousas independentes non? A relixión entende das ideas sobre Deus, e a moral sobre o comportamento dos homes.

Señores da CEE (Conferencia Episcopal Española, que non Comunidade Económica Europea), evolucionen. ¡os tempos cambiaron!

Estes días, estou un pouco maliña, e non teño ganas para moitas festas. Pero vin isto e non podo evitar compartilo convosco.

Este “ex-presi” fíxollenos metrosexual, fixádevos en lixeiros detalliños, a melena, as mechiñas, as pulseriñas de coiro,….. como a canción de Martirio “arreglao, pero informal”.

Agora que se achega o final do ano, comezan a saír os rankings, o mellor vestido, a noticia máis interesante, a mellor película ¿pero que político é o mellor cómico?

Por iso quizá non están de acordo coa lei da memoría histórica, para que non fagamos memoria de todas as súas mentiras… ¡igual eran bromas ou chistes! Non, pretendían que nolo creyeramos

Estos del Pp no da una últimamente, meten la pata hasta el fondo (¿no habían tocado fondo, ya?):

• El correo electrónico que se envía a quien no debe, y que luego se intenta recuperar como si nada hubiera pasado, despues de que se entere todo el Parlamenteo Europeo (igual es una conspiracion judeo-masónica).
• Ahora publica un video sobre la inseguridad en el “periodo ZP”, con imágenes del “período Ansar” (Aznar, en qué estaría pensando)

El otro día en el “Jabalí Digital” vi el siguiente vídeo:

que me recuerda lo mucho que soportamos muchos de nosotros, viendo como tres, cuatro o cinco cabezas pensantes (?????) se obcecan en discurtir cosas, que para el común de los mortales, con un mínimo de inteligencia le resultan obviedades: dos horas para discutir algo que al cerebro de un Homo Sapiens Sapiens le cuesta media milésima de segundo descifrar: ¡de algo habra que discutir”.

Tambien me vino a la memoria aquel viejo chiste de los “remeros japoneses”, y ahora todos estaremos pensando en nuestra empresa o centro de trabajo, porque pocos son los lugares en España donde no hay una o dos personas trabajando y 10 dirigiendo….. (¿algún ejemplo?)

Y como, los que me conoceis, ya sabeis que los chistes no son los mio, os recuerdo aquí ese viejo chiste, que he sacado de la página web de un consultor de empresas, lo cual ya nos está dando una pista de por donde va los tiros en las empresas hispánicas:

Cuentan los más veteranos que, hace pocos años, se celebró una competición de remo entre dos equipos de empresas del mismo ramo, una japonesa y la otra española. Tras dar la salida los remesos japoneses imprimieron un fuerte ritmo, empezando a destacarse claramente de los remeros españoles. En la meta, la ventaja del equipo oriental acabó siendo de una hora. La dirección de la empresa española se reunió entonces para analizar las causas de tan bochornosa actuación, llegando a la siguiente conclusión:“Se ha podido observar que en el equipo japonés había un jefe de equipo y diez remeros, mientras que en el nuestro había un remero y diez jefes de equipo, por lo que el año próximo se adoptarán las medidas adecuadas.”

Al año siguiente se repitió la competición y, nuevamente, el equipo japonés empezó a destacarse desde la primera remada; esta vez la ventaja obtenida fue de dos horas y media sobre los españoles. La Dirección volvió a reunirse, tras la bronca de Gerencia, para estudiar lo sucedido y vieron que ese año el equipo japonés de nuevo se compuso de un jefe de equipo y diez remeros, mientras que en el suyo, tras las eficaces medidas adoptadas el año anterior, se componía de un jefe de equipo, dos asesores de gerencia, siete jefes de sección y un remero. Tras un minucioso análisis, se llegó a la siguiente conclusión:

“El remero es un inepto.”

Un año más tarde, como no podía ser diferente, el equipo japonés escapó nada más darse la salida. La embarcación española, que aquel año se había encargado al Departamento de Nuevas Tecnologías, llegó con tres horas de retraso. Tras la regata, y a fin de evaluar los resultados, se celebró una reunión al más alto nivel en la sexta planta de la sede social, llegándose a la siguiente conclusión:

“Este año, el equipo nipón optó una vez más por su ya tradicional tripulación, formada por un jefe de equipo y diez remeros. El nuestro, tras una auditoría externa y el asesoramiento especial del Departamento de Organización optó por una formación mucho más vanguardista, que se compuso por un jefe de equipo, tres jefes de sección con plus de productividad, dos auditores externos y cuatro vigilantes de seguridad que no quitaban el ojo al único remero, al que habían sancionado quitádole todos los pluses e incentivos por el fracaso registrado el año anterior.”

Tras varias reuniones, se acordó que, “para la próxima regata, el remero será de contratación externa, toda vez que a partir de la décimoquinta milla marina se ha venido observando cierta dejadez en el remero de plantilla, actitud que rozó el pasotismo en la línea de meta.”