dec 05 2007
Maruxeando un pouco
Estoume convertendo nunha autentica “Maruxa”. Anos ha, nin farta de Coca Cola quíxome ver nesta situación, pero o recoñezo, ás veces (só algunhas veces) ata me gusta….
Teño unha vida bastante rutineira, igual á de moitas nais (e algúns pais) que traballamos dentro e fóra de casa, o tempo non nos alcanza, e deixamos de lado a nosa vida individual, para centrarnos na nosa vida familiar. Algunhas veces, facendo verdadeiros esforzos, sacamos un pouquiño de tempo para a nosa vida social, que xa apenas se reduce a asistir a algún aniversario cos teus fillos ou en pararche a charlar con algún amigo ou con algunha nai/pai de compañeiros dos teus fillos.
Bo, pasemos á acción, como é a miña vida? ou máis ben como era a miña vida? (agora estou provisionalmente con xornada reducida, que se me acabará pronto, desgraciadamente):
07:00, soa o espertador, (recoñezo que me custa moito levantarme, ¡será a tensión!)
07:30 a 8:30, almorzo, prepárolles o almorzo aos nenos, os esperto, prepárolles a roupa, fago que se vista Pedro e visto a Raquel, peitéoa (lévame case 10 minutos), preparo as merendas….
8:30, dispómonos a saír de casa, pero rara é a vez que saímos antes de 8:40, sempre hai algunha historia, que se se me poño luvas, que se non, que se me pesa a mochila, que se me deixei algo, ¡que me fago pis, mamá!
8:40 a 9:00 ímonos ao Colexio, como sempre correndo, cando non é porque chegamos tarde, é porque Pedro xoga a Dinosauros e Raquel séguelle o rolo, … (se que estades pensando 20 minutos son moitos, verdade? pero son case 2 Km), ultimamente chegamos pouco antes de que toque o timbre e Pedro pode xogar un pouco ao fútbol cos amigos.
9:00 a 13:55, case cinco horas de traballo, uns días levan mellor e outros peor, supoño que como todo o mundo.
13:55 a 14:30 de volta a casa, é o momento máis estresante do día. Así como as chegadas aos Colexios son paulatinas, as saídas son en multitude, todos ao mesmo tempo, moitos nenos na beirarrúa, e sobre todo eses malditos carros-mochila. O Colexio dos nenos está no centro, e todos van e veñen andando, non hai servizo de autobuses, así que as beirarrúas en 10 minutos aláganse con 450 nenos, os seus profesores, as súas nais ou avós (pais moi poucos). Volvemos correr, hai que chegar pronto a casa.
14:30 a 16:00 (Hora e media), fago a comida, doulles para comer aos nenos, como e recollo a cociña, algunhas veces con sorte teño 10 minutos, para sentarme no sofá e levantar as pernas fronte ao televisor e ver un ratito “Llo que fixestes…”. Unhas risas, sempre son unha boa terapia, antes de volver ao traballo.
16:10 a 16:30 Voume ao traballo, (os mesmos case 2 km da mañá). Esta vez vou relaxada, gozando do paseo (é o meu momento relax do día).
16:30 a 19:30 tres horas de traballo diante do computador, como dixen antes, unhas veces leva mellor e outras peor.
19:30 a….. Saio de traballo e algunhas veces vou directamente a casa polo que ás oito xa adoito estar en casa, outras (as máis) chego un pouco máis tarde, sempre hai que facer algún recado.
20:00 a 21:30, o típico de todos os fogares, duchas, ceas, deitar aos nenos
21:30, por fín? ¡NON! ¡Que máis quixese! Sempre hai lavavajillas que recoller, lavadoras que pór ou tender, roupa que recoller do tendal ou que pasar o ferro…. ¡ah! e esquecíalleme: tamén ceo como todo mortal…
Así que feita toda unha “Maruxa” da vida, ¿cando vou ter tempo para manter este blog?….
[...] Como algúns xa sabeis, porque non me canso de repetilo apenas teño tempo para nada. Todo o día a correr, a miña vida é unha carreira a contrareloj desde as 7 da mañá ata as 9 da noite non paro. Despues de ler un pouco con Pedro, ás nove e media, e cun pouco de cea, tírome (literalmente) no sofa e a ver o que me boten. [...]